Uncategorized

அந்த வாரம் மீண்டும் மருத்துவமனை சென்று மருத்துவரை சந்தித்து அவரது பரிந்துரையில் அவன் காலுக்கு எக்ஸ்ரே எடுத்தார்கள். அதன் முடிவை பார்த்து, எலும்பு நன்றாகக் கூடி விட்டது. […]

அங்கே சமையல் அறையில் மும்முரமாகச் சமைத்துக் கொண்டிருந்தார் மரகதவல்லி. அவரின் அலைபேசி உணவு மேஜையில் இருக்க அதிலிருந்து எழுபதுகளின் திரைப்பாடல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “சாரி, அத்த. நீங்க

மழை குளிரினால் மட்டுமல்ல, மனம் விட்டு பேசியதால் இருவரின் மனமும் லகுவாகி இருக்க, அப்படியொரு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தனர். பிரியதர்ஷினியின் அலைபேசி அலாரம் அடிக்கவும்தான் கண் விழித்தாள்

மரகதவல்லி மிஸ் தன் மாணவர்களிடம் ரொம்பவே கண்டிப்பு காட்டுவார். ஒழுக்கத்துக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பார். வீடு, பள்ளி என இரண்டு இடங்களிலும் ஆசிரியராகத்தான் பெரும்பான்மையாக நேரங்கள் நடந்து

பிரியதர்ஷினி பற்கள் தெரிய வாய் விட்டுச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். “டேய்” என்று நண்பனை கடிந்து மனைவியைப் பிரபஞ்சன் மிரட்சியுடன் நோக்க, அவளின் சிரிப்புச் சத்தம் இன்னுமே கூடியது.

அப்பாவை வழியனுப்பி விட்டு மீண்டும் சமையல் அறை வந்தாள். பிரபஞ்சனுக்குப் பிடிக்குமென்று பருப்புப் பாயாசம் செய்தாள். நெய்யில் தேங்காய் வறுபடும் மணமே நாவில் எச்சில் ஊற செய்தது.

மரகதவல்லி ஒற்றைப் பார்வையில் சூழலை கிரகித்து விட்டார். ஆசிரியர் அனுபவம் அப்படி. “பிரியதர்ஷினி” என்று அதட்டினார். “ஸ்கூல் ஒர்க் முடிஞ்சுதா அத்த? லஞ்ச் சாப்பிடுறீங்களா, எடுத்து வைக்கவா?”