Author name: Devi Manogaran

சூரியன் அவர்களைப் போலவே சோம்பலாகத் தலையை வெளியே காட்டாமல் மழைக்கு வழி விட்டு ஒதுங்கியிருந்தான். பிரியதர்ஷினி முதலில் கண் விழித்து நேரத்தைப் பார்த்து, “ஒன்பதே முக்காலா?” என்று […]

மழைச் சாரல் இருவரையும் தீண்டி சிலிர்க்க செய்தது. பூவையின் மேனி குளிரில் நடுங்க, பிரபஞ்சனோடு மேலும் ஒன்றினாள் பிரியதர்ஷினி. “மழை பெய்யுது பிரபா” “பிரபாவ ஹக் பண்ணிக்கோ,

ஒரு வழியாகக் குழந்தைகளைச் சமாதானம் செய்து, சாக்லேட் ஆசை காண்பித்து, ஷாலினியும், வருணின் மனைவி திவ்யாவும் அங்கிருந்து அவர்களைத் தூக்கிக் கொண்டு போக, இப்போது கண்கள் கலங்க

அவளது கவலை அவசியமற்றது என்று நிரூபிக்கும் விதமாக, எதிரில் நின்ற உருவம் மெல்ல இதழ் பிரித்துச் சிரித்தது. அவ்வளவுதான், அதுவரை சோக கீதம் வாசித்துக் கொண்டிருந்தவளின் மனது

பிரபஞ்சன் நீண்ட நாள்களுக்குப் பிறகு அங்கு வந்திருக்க, முதலில் அமைதி, பின்னர்க் கொஞ்சம் ஈடுபாடு என முன்னேறினான். “பதினொரு பேர்தானே பிரபா? அம்பயர் ஏன் அங்க நிக்கறார்?

பிரியதர்ஷினி மதிய உணவு சமையலில் இறங்க, “நானும் ஹெல்ப் பண்றேன்” என்று அவளோடு இணைந்தாள் பார்கவி. தோழிகள் இருவரும் நேரில் சந்தித்து வெகுநாள்கள் ஆகியிருந்தன. ஆனாலும் விட்ட

“இப்ப எதுக்குப் பிரியா நீ மூஞ்சிய தொங்க போட்டுட்டு இருக்க?” என்று பிரபஞ்சன் மனைவியைக் கடிய, “உங்களுக்கு இன்னும் என் மேல கோபம் போகல. அதான் கிரிக்கெட்

அவள் விளையாடவில்லை, மிகத் தீவிரமாகத் தான் கேட்கிறாள் என்று அவள் கண்களைப் பார்த்தே புரிந்து கொண்டான் அவன். பட்டென்று அவளைத் தன்னிடம் இருந்து விலக்கி, எழுந்து அமர்ந்தான்

“அம்மா, பிளீஸ். கொஞ்ச நேரம் பேசாம இருங்களேன். இப்ப தான் ரெண்டு பேரும் ஆபீஸ்ல இருந்து வந்தோம். அதுக்குள்ள… இப்படி வந்ததும் வாராததுமா ஆரம்பிச்சா எப்படி மா?”