Author name: Devi Manogaran

“நான் அப்படி யோசிக்கவே இல்லை வசு. இனி அம்மாவையும் சேர்த்து கவனிச்சுக்கறேன்” என்றவன் தொடர்ந்து, “அக்கா, அண்ணா ரெண்டு பேர் குடும்பமும் நம்ம வீட்ல தான் இருக்காங்க. […]

அந்த விமான நிலையத்தில் அவளைத் தவிர வேறு ஒருவருமே இல்லை என்பது போல அவன் பார்வை அவளை ஊடுருவியது. அந்தக் கண்களைச் சந்தித்த கணமே அவளையும் அறியாமல்

கார் மிதமான வேகத்தில் சென்று கொண்டிருக்க, தனது வாழ்வு தான் அதிவேகத்தில் செல்வதாகப் பட்டது வசுமதிக்கு. உண்மையும் அது தான். காரின் கண்ணாடியை இறக்கி, பார்வையை வெளியில்

பெரும்பாலும் வெள்ளிக் கிழமைகளில் தடபுடலாகச் சமைத்து உண்பார்கள் அவர்கள். சில நாட்களில் நன்றாக ஊர் சுற்றி விட்டு, உணவையும் வெளியிலேயே முடித்து விட்டு நள்ளிரவில் வீடு வந்து

வசுமதியின் ஸ்டுடியோ பிளாட்டிற்குள் நுழைந்தனர் பெண்கள் இருவரும். காலையில் கணவன் மற்றும் மாமியாருடன் நடைப் பயிற்சி மேற்கொண்டு விட்டு, அப்படியே வரும் வழியில், நர்மதா அவளது வீட்டிற்கு,

ஒவ்வொரு வீட்டின் அரசியலும், அடிதடியும் அடுப்படியில் இருந்துதான் ஆரம்பமாகிறதோ என்ற சந்தேகம் அவளுக்குச் சமீபமாக வந்திருந்தது. மரகதவல்லியின் மற்ற குணங்களைக் கூட மாற்றிக் கொள்வார் போல. ஆனால்

பிரபஞ்சன் வேலையில் மூழ்கியிருந்தாலும், அவன் கவனம் மனைவியின் மேலும் இருக்கத்தான் செய்தது. அது பல வருடத்தைய பழக்கம். அவனது விழி ஓரத்தில் அவள் விழுந்து விட்டால் போதும்,

“என்ன அண்ணி இப்படிச் சிரிக்கறீங்க?, அண்ணாக்கு என்னாச்சு? ஏன் இப்படிக் கோபமா போறாங்க?” திரும்பி நர்மதாவின் தோள் பற்றிக் கேட்டாள் வசுமதி. “அதுவா? அது ஒன்னும் இல்ல

பத்து மாதங்கள் கழித்து… ஒரு குழந்தையை வளர்க்க ஒரு கிராமத்தின் உதவியே தேவைப்படுகிறது என்கிறது ஒரு ஆங்கிலப் பழமொழி. அப்படியிருக்க ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பிள்ளைகளை வளர்ப்பது