பூமரப் பாவைகள்

மாலை தேநீரை முடித்து விட்டு வந்து படுத்தவர்கள்தான், சற்றைக்கெல்லாம் நன்றாக உறங்கி விட்டனர். இரவு உணவும் நரேன் வந்து கொடுத்து விட்டு போக, உணவை முடித்து விட்டு, […]

நர்மதாவிற்குத் தன் மேலேயே கோபம் வந்தது. ஆனாலும், அவளால் வசுமதியிடம் கேள்விகள் கேட்காமல் இருக்க இயவில்லை. நர்மதாவின் கடிமான முகம் பார்த்து, தன் தொண்டையை லேசாகச் செருமி

“அவளைக் கொஞ்ச நேரத்துக்குக் கலாட்டா பண்ணாம இருங்க வாசு” என்று வாசுவை அதட்டினாள் நர்மதா. “வாயை ஜிப் போட்டு மூடி விட்டேன்” என்று செய்கையில் காட்டினான் அவன்.

“டிராவல், அலைச்சல். ரொம்ப நேரம் பனிக் கட்டியில் இருந்தது, தண்ணியில நனைந்தது, இப்படி எல்லாம் சேர்ந்து உடம்புக்கு சேரலைனு நினைக்கிறேன் வாசு.” என்றாள் வசுமதி சோர்வாக, தொடர்ந்து

நர்மதாவின் முகத்தில் அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி. தனக்காகக் கூட அவள் இத்தனை மகிழ்ந்திருக்க மாட்டாள். வசுமதியை அலேக்காகத் தூக்கி தட்டாமலை சுற்ற வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு. “வசு,

கடலை விடப் பரந்து விரிந்த, கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை, மணல் மட்டுமே தெரியும் பாலைவனத்தில் பயணிப்பதே ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம் தான். அதிலும் டூன் பேஷிங்

காலமும் நேரமும் யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல் விரைந்து ஓடி மறைந்தது. நர்மதா வேலையை விட்டுவிட்டு வீட்டில் இருந்ததால், நாளின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் யுகம் போல நகர்ந்தது அவளுக்கு, தனிமை

“கார் எடுக்கவா?” என்றான் வாசு, திரும்பி மனைவியைப் பார்த்து. நர்மதாவுடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் வசுமதி. “வேண்டாம், பக்கத்தில தானே நடந்தே போகலாம்

அறைக்குள் அத்துமீறி நுழைந்த சூரிய ஒளியில் தூக்கம் கலைந்து எழுந்தாள் வசுமதி. ஆக்டோபஸ் போலத் தன்னைச் சுற்றி வளைத்திருந்த கணவனின் கரங்களைச் சிறு புன்னகையுடன் விலக்கினாள். கைகளை

ஒரு வழியாகக் குழந்தைகளைச் சமாதானம் செய்து, சாக்லேட் ஆசை காண்பித்து, ஷாலினியும், வருணின் மனைவி திவ்யாவும் அங்கிருந்து அவர்களைத் தூக்கிக் கொண்டு போக, இப்போது கண்கள் கலங்க