இனியொரு பிரிவேது

சுகாஸ் சொன்னது தன் வாழ்வில் அல்ல, மாறாக மனைவி நந்தனாவின் வாழ்வில் நிஜமாகப் போவது தெரியாமல் அவன் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, அவனை நெருங்கி இருந்தாள் அவனின் மனைவி […]

சீராகச் செதுக்கிய புல்வெளியில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த நிரஞ்சனின் காதில் கடல் அலைகள், அலை மோதிக் கொண்டேயிருந்தது. அதன் சீரான லயத்தில் மனதில் இனம் புரியா

எது நிஜம்? எது கனவு? என்று பிரித்தறிய முடியாத நிலை. கண்களை இறுக்கமாக மூடித் திறந்தாள் நந்தனா. அவனை நேராகப் பார்த்து, “நிஜமா உங்களுக்கு என்னைத் தெரியலையா

காத்திருப்பு எத்தனை கொடுமையானது என்பதை அக்கணம் பூரணமாக உணர்ந்தாள் நந்தனா. அவளின் ஒற்றைப் பதிலுக்காக எத்தனை மாதங்களாக நிரஞ்சனை காக்க வைத்திருப்பாள் அவள். இன்று அதே நிரஞ்சனுக்காக‌

உணவுடன் தட்டை நகர்த்தி வைத்து விட்டு அப்பாவை, ‘ஏன் ப்பா’ என்ற கேள்வியுடன் பார்த்தாள் அவள். காரணம் தெரிந்தும் கேட்கப்படும் கேள்வி. அவரும் பதில் சொல்லவில்லை. “என்ன

“என்னடா தம்பி பண்ணிட்டு வந்திருக்க? இது உனக்கே நல்லாயிருக்கா?” அங்கலாய்த்தார் கிருஷ்ணகுமார். தந்தையின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் தன் முன்னிருந்த பிரியாணியை ரசித்து உண்பதில் கவனம் செலுத்தினான்

சுகாஸினது காதல் திருமணம். ரியாவின் தந்தையிடம் தான் கிரிக்கெட் பயின்றான் சுகாஸ். ஏற்கனவே உலகமறிந்த செய்தியை இப்போது இவர்களோடு தொடர்புப்படுத்திப் பேசிக் கொண்டிருந்தது இணைய உலகம். பயிற்சியாளர்

நேரம் அதிகாலை நாலு மணி என்றது அலைபேசி. இந்திய நேரத்தை கணக்கிட்டாள் நந்தனா. காலை 8.30 ஆகியிருக்கும். அப்பா இப்போது பயிற்சி மைதானத்தில் இருப்பார். அவரைச் செய்தி

அவன் வெற்றிக்கான கோப்பையைக் கையில் ஏந்திய கணம், மனம் தானாக நந்தனாவிடம் தான் சென்று நின்றது. அவளிடம் வெற்றியை, மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்ள விழைந்தது அவன் மனம்.

நந்தனா தனது அறையின் கதவை திறக்க, அதன் மேல் சாய்ந்து நின்றான் நிரஞ்சன். அவன் முகம் ஆவலாக அவளின் பதிலை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. “விளையாட்டை உங்க கோச்கிட்ட