இனியொரு பிரிவேது

இரவு வெகுவாக நேரம் சென்றே உறங்கியிருக்க, போதிய உறக்கம் இல்லா கண்கள் நெருப்பாக எரிய, அவளின் கண்கள் படக்கென்று உறக்கத்திற்காகத் தானாக மூடிக் கொண்டது. “பிராக்டீஸ் மேக்ஸ் […]

சூரியன் சிவப்பு கோளமாய் மெல்ல கீழிறங்கி கொண்டிருந்தான். நந்தனாவிற்குள் கோபம் சுள்ளென்று வேகமாக மேலெழுந்து கொண்டிருந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு அவள் கேலியாகச் சொன்னதை நிரஞ்சன் இப்போது

சரியாக ஒரு வருடம் முன்பு மகள் கொடுத்த அதிர்ச்சி, அவளின் முடிவு அவர்களை உடைந்து போகச் செய்தது என்னவோ உண்மை தான். ஆனாலும், அப்போதும் மகள் மேல்

அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்தாள் நந்தனா. எதிரில் இருந்த சுவரை சுற்றியது அவள் கண்கள். எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் விதவிதமான புகைப்படங்களில் அவளும், நிரஞ்சனும் தான்

இந்திய அணி அடுத்தடுத்த போட்டிகளில் பங்கேற்றால் கணவன் சரியாகி விடுவான் என்று நினைத்தாள் நந்தனா. இரண்டே மாதங்களில் உலகக் கோப்பை தொடர் நடைபெற இருந்தது. அதற்கான பயிற்சிகள்

விளையாட்டைப் பொறுத்தவரை வெற்றி, தோல்விகள் சகஜம் தான். தோல்விகள் தான் வெற்றிக்கு முதல் படி என்று சொல்வது எளிது. ஆனால், நடைமுறையில் தோல்வியை இன்முகத்துடன் எதிர்கொள்வது சாத்தியப்படுமா

மறுநாள் காலையில் அந்த அமைதியை மீண்டும் குலைத்துப் போட்டது மூத்த வீரரின் விமர்சனம். அந்த அதிகாலை வேளையில் சென்னை அணி மொத்தமும் தூக்கக் கலக்கத்துடன் பெங்களூர் செல்லும்

மெல்ல குனிந்து ரிமோட்டை கையில் எடுத்தாள் நந்தனா. நின்ற இடத்தில் இருந்தே தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தாள். அங்கே தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த மூத்த வீரர் அமர்ந்திருந்தார். ஐபிஎல் தொடங்கியதில் இருந்து

அவர் கதவடைக்கும் சத்தத்தில் தூக்கம் லேசாகக் கலைய புரண்டு படுத்தாள் நந்தனா. கைகள் அனிச்சையாய் பக்கத்தில் துழாவ கணவனைக் காணவில்லை. அவளுக்கு ஆழ்ந்த உறக்கம் தொலைய, ஆழ்

தனக்கு எதிரில் நின்றவனை நேர்ப் பார்வை பார்த்தாள் நந்தனா. இதுவரை கணவனாகவும் சரி, கிரிக்கெட்டராகவும் சரி, இப்படி ஒரு முகத்தை நிரஞ்சன் அவளிடம் காட்டியதேயில்லை. ஆடுகளத்தில் நிதானத்திற்குப்