“தோட்டத்துல ஒரு வாக் போகலாமா?” “இப்பவா?” என்று தயக்கமாகக் கேட்டாலும் அவனோடு நடந்தாள். முன்காலைப் பொழுதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, சூரியனும் உக்கிரத்திற்கு வந்திருந்தான். கனகாம்பரம், மரிக்கொழுந்து, மருகு […]
தேன்மொழியின் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை, பூந்தோட்டங்கள் பகுதி பகுதியாகப் பிரிந்து விரிந்திருந்தது. அவர்களின் கைத் தொடும் தூரத்தில் இருந்த மல்லிகை தோட்டத்தில் முந்தைய இரவு பறிக்கத் தவறிய
அன்றைக்கு அம்மாச்சி, தாத்தா தொழில் முறை நண்பர்களுக்குப் பத்திரிக்கை வைக்கத் திண்டுக்கல் சென்றிருந்தார்கள். அன்பழகன் மாமா வீட்டிற்கு வீரனூர் சென்றிருந்தான். சுதாகரன் கடைக் கட்டிடம் எந்த அளவிற்கு
அவர்களுக்கு ஒன்றரை மாதத்தில் திருமணம் முடிவாகியிருந்தது. திருமணம் மாப்பிள்ளை வீட்டு நடைமுறை என்பதால் அனைத்தையும் நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்று விட்டார் சுந்தரராஜன். அவர்களின் ஒரே மகனின்
அங்கே சென்னையில் இன்னமும் துள்ளி கொண்டிருந்தான் ஜெயபாலன். “அவனுக்கு அப்பவே கை நீளம். உன்னையவே அடிச்சான்..” “டேய் கிறுக்கா, நம்ம ஊருக்கு திருவிழாக்கு வந்த அவங்கக்காவ நான்
பொற்கொடிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அவர்கள் சொன்னதை உள்வாங்கிக் கொள்ளவே அவருக்குச் சிறிது நேரம் எடுத்தது. “நாங்க வீட்ல கலந்து பேசிட்டு சொல்றோம்” முத்தம்மாதான் அவர்களிடம் பேசினார்.
தர்மதுரை தன் துள்ளலான நடையுடன் சாலையோரமாக நின்றிருந்த வண்டியை ஆக்கிரமித்தான். தேன்மொழி அவன் விட்டுச் சென்ற இடத்திலேயே வேரோடியது போல நின்றிருந்தாள். அதைக் கண்டதும் வண்டியில் இருந்து
அப்பொழுது தம்பியை தேடி மாடிக்கு வந்த அன்புக்கரசி கண்டது அந்தக் காட்சியைதான். அவளையும் தொற்றிக் கொண்டது அந்தச் சிரிப்பு. மனம் குளிர தம்பியை ஆதூரமாகப் பார்த்தாள். அவனது
அன்புக்கரசியின் கேள்விக்கு, “தேன்மொழி கண்டிப்பா சம்மதம் சொல்லுவா கா” என்று தர்மதுரையை உறுதியாகச் சொல்ல விடாமல் தடுத்தது தேன்மொழியின் முறைப்பு. திடீரென்று இவன் தன்னைப் பார்க்கும் பார்வையில்
தர்மதுரையைக் கண்டதும் அவன் கண்கள் கூர்மையடைந்தது, “நல்லாருக்கீங்களா மச்சான்?” என்று அவனிடம் இயல்பாக நலம் விசாரித்தான் தர்மதுரை. “ம்ம், நல்லாருக்கேன். நீயெப்படி இருக்க?” என்ற சுதாகரன் குரலில்
