இந்த வாழ்வென்பது

தர்மா அதற்குள் அக்கா அன்புக்கரசிக்கு அழைத்துச் சொல்லி விட்டான். “நாங்க தேன்னு வீடு வரைக்கும் போய்ட்டு வர்றோம்மா” தர்மா சொல்ல, “ஒரு வாய் சாப்பிட்டு போங்கப்பா” என்றார். […]

அவர்களுக்குக் கல்யாணமான நாளிலிருந்து காத்திருந்த ஒன்று அந்தக் கணத்தில் சுக செய்தியாகக் காதில் விழ, இருவருமே உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேச்சு மறந்து அமர்ந்திருந்தார்கள். இருவர் கரங்களும் அவர்களின்

அப்பத்தா, அப்புச்சி, அம்மா, அப்பா புகைப்படங்களைக் காண்கையில் அவள் கண்களில் மெல்லிய கண்ணீர் படலம் பரவ, தொண்டையைச் செருமி தன்னைச் சரி செய்து கொண்டாள். “இந்தா, இத

நிழல்களால் நெய்யப்பட்டிருந்த இருளையும், இரவையும் இமைக்காமல் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த தர்மதுரையின் கரம் தன் மடியில் இருந்த மனைவியின் தலையை மென்மையாய் கோதிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. “தேன்னு..” “தேன்னு..

அவளின் பிரார்த்தனைகள் நாளுக்கு நாள் கூடிக் கொண்டே போனது. எல்லாவற்றையும் விட மனதார நம்பிக்கை வைத்தாள். ஆனால், அவளும் மனுஷி தானே? பல நேரங்களில் மனம் தளர்ந்து

இம்முறையும் இருவருக்கும் எந்தக் குறையும் இல்லை, முழு ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கிறார்கள் என்றது பரிசோதனை முடிவுகள். மருத்துவரும் அதையேதான் சொன்னார். பொற்கொடி, திலகவதி இருவரிடமும் பேசி, “பிள்ளைகளுக்கு நீங்க

அன்று தர்மதுரையால் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. மனைவியின் பிடியில் இருந்து விலக முயன்றான். “உங்க மகனுக்கு எங்கிட்ட வேலை கேட்டு வந்தீங்களே அப்ப தெரியலையா சித்தி

அன்று வேலையில் இருந்த பணியாளர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடி விட, அன்பழகன் அக்கா மாமாவின் சார்பில் கேக்கை அவனே வெட்டினான். மீண்டும் அனைவரின் வாழ்த்துக்களையும், ஆசிகளையும் பெற்றுக்

ஜெயபாலனுக்கு உண்மையாகவே கோபம் வந்து விட்டிருந்தது. “லூசாண்ணே நீ. அது பெர்ஃப்யூம் ஆல்கஹால்” என்று கத்தி அண்ணனின் பிடியில் இருந்து விலகினான் அன்பழகன். “பெர்ஃப்யூம் பண்றதுக்கு யூஸ்

காலை உணவிற்கே இட்லி, பொங்கல், வடையுடன் கேசரி, சக்கரைப் பொங்கல் என இனிப்பும் செய்து அசத்தி விட்டார் பொற்கொடி. “நான் சாப்ட்டு ஒரு எட்டு தோட்டத்துக்குப் போய்ட்டு