இந்த வாழ்வென்பது

பத்து மாதங்கள் கழித்து… ஒரு குழந்தையை வளர்க்க ஒரு கிராமத்தின் உதவியே தேவைப்படுகிறது என்கிறது ஒரு ஆங்கிலப் பழமொழி. அப்படியிருக்க ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பிள்ளைகளை வளர்ப்பது […]

அன்று சரவணகுமாருக்குத் திருமணம். மணமகள் குடும்பமும் மதுரைதான். ஆனால், தற்போது வசிப்பது சென்னையில். சரவணன் அங்கு வேலை பார்ப்பதால் சென்னையில் இருக்கும் பெண்ணாகத்தான் தேடியிருந்தார்கள். சுற்றி வளைத்து

“தேன்னு” தவித்தது அவன் குரல். “இந்த டெஸ்ட் கிட் ரொம்ப நாளைக்கு முன்னாடி வாங்கி வச்சது தர்மா. இந்த ரிசல்ட் சரியா இருக்குமா?” என்று அவள் தயக்கத்துடன்

மயக்கும் மாலைப் பொழுது. அப்போதுதான் தம்பியுடன் வீடு திரும்பியிருந்தாள் தேன்மொழி. அன்று மதுரையில் ஒரு திருமணம். அதற்கு அத்தை திலகவதியுடன் சென்றிருந்தாள். அந்தத் திருமணம் முடிந்தவுடன் சென்று

மகள் வந்த பிறகு அவர்களுக்குள் நேசமும், நெருக்கமும் அன்னியோன்யமும் அதிகரித்திருந்தது. அதற்கு நேரெதிராகத் தாம்பத்யம் குறைந்திருந்தது. “தேன்னு அழகிடி நீ. அப்படியே மல்லிப்பூ போல மனசை கொள்ள

தர்மாவின் தோட்டத்துப் பூக்கள் அனைத்துமே தேன்மொழிக்குத்தான்‌‍ என்று அடித்துச் சொல்லி விடுவான் தர்மதுரை.‌‍ அவர்களுக்குத் திருமணம் முடிவான நாளில் இருந்து தேன்மொழி பூ வைக்காத தினங்களை விரல்

பூவிழிக்கு இப்போது குரல்களை அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிகிறது. கண்ணை உருட்டி உருட்டி சுற்றி சுற்றி பார்க்கிறாள். தேன்மொழியின் குரலை கேட்டால் போதும் கையைக் காலை அசைத்து,

அதிகாலை மூன்று மணிக்கு எழுந்து கொள்வது தர்மாவின் அன்றாட வழக்கம். இன்றல்ல, நேற்றல்ல, பல வருடத்தைய பழக்கம். அதுபோலக் கடந்த பத்து நாள்களாக அப்பாவின் பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறாள்

அவர்கள் வீடு போய்ச் சேர்ந்த அரை மணி நேரத்தில் தர்மதுரையும், திலகவதியும் அவர்கள் வீட்டுக்கு வர, “வாங்க..” என்று யோசனையுடன் இழுத்து அவர்களை வரவேற்றான். திலகவதி கூடத்தில்

அவர்கள் வாழ்வின் வசந்த காலம் தொடங்கியிருந்தது. அவர்களின் தொழிலும் மேலும் ஏற்றம் கண்டிருந்தது. அது தேன்மொழிக்கு எட்டாம் மாதம். இப்போது முன்பு போல உண்ண முடியவில்லை அவளால்.