Author name: Devi Manogaran

“டிராவல், அலைச்சல். ரொம்ப நேரம் பனிக் கட்டியில் இருந்தது, தண்ணியில நனைந்தது, இப்படி எல்லாம் சேர்ந்து உடம்புக்கு சேரலைனு நினைக்கிறேன் வாசு.” என்றாள் வசுமதி சோர்வாக, தொடர்ந்து […]

நர்மதாவின் முகத்தில் அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி. தனக்காகக் கூட அவள் இத்தனை மகிழ்ந்திருக்க மாட்டாள். வசுமதியை அலேக்காகத் தூக்கி தட்டாமலை சுற்ற வேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு. “வசு,

கடலை விடப் பரந்து விரிந்த, கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை, மணல் மட்டுமே தெரியும் பாலைவனத்தில் பயணிப்பதே ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம் தான். அதிலும் டூன் பேஷிங்

காலமும் நேரமும் யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல் விரைந்து ஓடி மறைந்தது. நர்மதா வேலையை விட்டுவிட்டு வீட்டில் இருந்ததால், நாளின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் யுகம் போல நகர்ந்தது அவளுக்கு, தனிமை

சென்னையின் இரவுகளைக் குளிர் வாட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தது. பிரியதர்ஷினிக்கு குளிர் ஆகாதே, ஆகவே கதகதப்பு வேண்டி கணவனை நெருங்கி அவன் கைகளுக்குள் சுருண்டாள். மறுகணம் அவளைத் தனக்குள்

மாணிக்கவேல் மகளை வீட்டில் கொண்டு வந்து விட்டுப் போனார். அன்றிரவு பிரபஞ்சன் தாமதமாகத்தான் வீடு வந்தான். அதற்குள் மரகதவல்லி இரவு உணவு முடித்துப் பள்ளி வேலையில் மூழ்கியிருந்தார்.

“அண்ணா கல்யாணம் இந்த வாரம் முடிவாகிடும்டா குட்டிம்மா. இப்பத்தான் பொண்ணோட அப்பா போன் பண்ணி அவங்களுக்குச் சம்மதம்ன்னு சொன்னார்” என்று சந்தோஷ தகவலை பகிர்ந்தார். “அப்படியாப்பா? அப்பாடா

அவர்கள் கோவிலில் இருந்து நேராக வீடு திரும்பி, தேநீர் அருந்திய பின், பிரபஞ்சன் பிரியதர்ஷினியுமாகச் சென்று அந்த வாரத்திற்குத் தேவையான காய்கறிகள், முட்டை, பழங்கள் என வாங்கி

“கார் எடுக்கவா?” என்றான் வாசு, திரும்பி மனைவியைப் பார்த்து. நர்மதாவுடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் வசுமதி. “வேண்டாம், பக்கத்தில தானே நடந்தே போகலாம்

அறைக்குள் அத்துமீறி நுழைந்த சூரிய ஒளியில் தூக்கம் கலைந்து எழுந்தாள் வசுமதி. ஆக்டோபஸ் போலத் தன்னைச் சுற்றி வளைத்திருந்த கணவனின் கரங்களைச் சிறு புன்னகையுடன் விலக்கினாள். கைகளை