Author name: Devi Manogaran

நந்தனாவின் கண்களில் உண்மை இருக்க, ஒரு நொடி குழம்பித்தான் போனான் நிரஞ்சன். அவள் சொல்வதிலும் அர்த்தம் இருப்பதாகத் தான் அவனுக்குப்பட்டது. அவளைப் பொறுத்தவரை அவள் பொய் சொல்லவில்லை. […]

கோயம்பத்தூரில் அமைந்திருக்கும் தமிழ்நாடு வேளாண்மைப் பல்கலைக் கழகத்தில் பி.எஸ்சி விவசாயப் படிப்பின் இரண்டாம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இருக்கிறான். “கோபத்தைப் பாரேன் மா இவனுக்கு?” என்று சிரித்தாள் அன்புக்கரசி.

“ஏய்.. தேனு” “நீ என்ன கேட்டாலும் நான் ஹெல்ப் பண்ண மாட்டேன் போ” “பண்ண மாட்டியா?” “மாட்டேன்” “கெஞ்சி கேட்டா கூடவா?” “நீ எப்படிக் கேட்டாலும் செய்ய

“தேனு” என்று முத்தம்மா அழைக்க, “இதோ வர்றேன் அம்மாச்சி” என்று பதில் குரல் கொடுத்த தேன்மொழி, அப்போதுதான் பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பியிருந்தாள். “தேனு..” இம்முறை அழைத்தது

மறுநாள் அதிகாலையில் எழுந்து அவள் சமைக்கையில் மரகதவல்லியும் எழுந்து வந்து விட்டார். இருவரும் ஆளுக்கொரு வேலையைச் செய்யச் சமையல் சீக்கிரமாக முடிந்திருந்தது. பிரபஞ்சன் எழுந்தான், குளித்தான், கிளம்பினான்,

அவர்களின் கிரிக்கெட் அகாடெமி வீரர்களுக்கு என்றே பிரத்யேக வாட்ஸ்அப் குழு இருந்தது. அதில் ஒரே வாழ்த்துச் செய்தியாக வந்து குவிந்து கொண்டிருந்தது. அதற்கு மேல் புகைப்படங்கள் வேறு

அவள் பெற்றோர் பணம் செலுத்துமிடத்தில்தான் இன்னமும் நின்றிருந்தார்கள். பேச்சு மும்முரத்தில் இருந்தவர்கள் அவர்கள் பக்கமே திரும்பவில்லை. அண்ணனை தேடினால், அவனையும் காணவில்லை. ஒரு பெருமூச்சுடன் அவள் கணவன்

அன்றைய இரவு ராஜஸ்தான் அணிக்கு எதிரான ஆட்டத்தில் சென்னை அணி வெற்றிப் பெற்றிருக்க, வெற்றி கொண்டாட்ட பார்ட்டியில் அவளைச் சந்திந்து விடும் எண்ணத்துடன் நிரஞ்சன் வழி மேல்

அந்த வருடத்தின் ஐபிஎல் போட்டிகள் தொடங்கி மூன்று வாரங்கள் கடந்திருக்க, சென்னை அணி வெற்றிகரமான தொடக்கத்துடன், தொடர்ந்து வெற்றிப் பாதையில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அதற்கு முந்தைய இரு

தன்னுடைய அப்பா உருவாக்கிய மென்பொருள் அலுவலகத்தில் பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட அஜய்யின் முகத்தில் சிரிப்பு என்பது துளியும் இல்லை. “இந்த கம்பெனில பொறுப்பெடுத்துகிட்டது, உனக்கு பிடிக்கலையா அஜய்?” என்று