Author name: Devi Manogaran

தலைவனின் தோட்டத்தில் மல்லிகையைப் பறித்ததும் உடனே சரம் தொடுக்கக் கொடுத்து விட மாட்டார்கள். அதைக் குளிர்ந்த நீரில் நன்றாக அமிழ்த்தி எடுத்துப் பின்னரே சரம் தொடுக்கக் கொண்டு […]

“தோட்டத்துல ஒரு வாக் போகலாமா?” “இப்பவா?” என்று தயக்கமாகக் கேட்டாலும் அவனோடு நடந்தாள். முன்காலைப் பொழுதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, சூரியனும் உக்கிரத்திற்கு வந்திருந்தான். கனகாம்பரம், மரிக்கொழுந்து, மருகு

தேன்மொழியின் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை, பூந்தோட்டங்கள் பகுதி பகுதியாகப் பிரிந்து விரிந்திருந்தது. அவர்களின் கைத் தொடும் தூரத்தில் இருந்த மல்லிகை தோட்டத்தில் முந்தைய இரவு பறிக்கத் தவறிய

அன்றைக்கு அம்மாச்சி, தாத்தா தொழில் முறை நண்பர்களுக்குப் பத்திரிக்கை வைக்கத் திண்டுக்கல் சென்றிருந்தார்கள். அன்பழகன் மாமா வீட்டிற்கு வீரனூர் சென்றிருந்தான். சுதாகரன் கடைக் கட்டிடம் எந்த அளவிற்கு

அவர்களுக்கு ஒன்றரை மாதத்தில் திருமணம் முடிவாகியிருந்தது. திருமணம் மாப்பிள்ளை வீட்டு நடைமுறை என்பதால் அனைத்தையும் நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்று விட்டார் சுந்தரராஜன். அவர்களின் ஒரே மகனின்

அங்கே சென்னையில் இன்னமும் துள்ளி கொண்டிருந்தான் ஜெயபாலன். “அவனுக்கு அப்பவே கை நீளம். உன்னையவே அடிச்சான்..” “டேய் கிறுக்கா, நம்ம ஊருக்கு திருவிழாக்கு வந்த அவங்கக்காவ நான்

பொற்கொடிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அவர்கள் சொன்னதை உள்வாங்கிக் கொள்ளவே அவருக்குச் சிறிது நேரம் எடுத்தது. “நாங்க வீட்ல கலந்து பேசிட்டு சொல்றோம்” முத்தம்மாதான் அவர்களிடம் பேசினார்.

தர்மதுரை தன் துள்ளலான நடையுடன் சாலையோரமாக நின்றிருந்த வண்டியை ஆக்கிரமித்தான். தேன்மொழி அவன் விட்டுச் சென்ற இடத்திலேயே வேரோடியது போல நின்றிருந்தாள். அதைக் கண்டதும் வண்டியில் இருந்து

இரவு வெகுவாக நேரம் சென்றே உறங்கியிருக்க, போதிய உறக்கம் இல்லா கண்கள் நெருப்பாக எரிய, அவளின் கண்கள் படக்கென்று உறக்கத்திற்காகத் தானாக மூடிக் கொண்டது. “பிராக்டீஸ் மேக்ஸ்

சூரியன் சிவப்பு கோளமாய் மெல்ல கீழிறங்கி கொண்டிருந்தான். நந்தனாவிற்குள் கோபம் சுள்ளென்று வேகமாக மேலெழுந்து கொண்டிருந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு அவள் கேலியாகச் சொன்னதை நிரஞ்சன் இப்போது