Author name: Devi Manogaran

அவளின் வார்த்தைகள் முடிக்கப்படாமல் அந்தரத்தில் தொக்கி நிற்க, “என்னடா?” என்றாள் அவன் கன்னத்தில் கைப் பதித்து. கண்களோடு, உதடுகளையும் இறுக மூடிக் கொண்டான் நிரஞ்சன். கடந்த சில […]

அந்நேரம் அவனிடம் ஓடி வந்து, “சாரி, நிரஞ்” என்ற பவுலரை தூசியாகக் கூட மதிக்காமல், புறக்கணித்து விட்டுக் கை வீசி நடந்தான் நிரஞ்சன். இதுவரை நண்பனாக நினைத்து,

அவளுக்கு அந்த மைதானமே அரை வட்டமிட்டு சுழல்வது போலிருந்தது. மயங்கி சரிந்து விடாமலிருக்க, கண்ணை மூடி மூடித் திறந்தாள் நந்தனா. “தண்ணி குடி நந்தனா” எப்போது அவளுக்கு

அதுவும் மனைவியிடம் இருந்து அதைக் கேட்கும் போது மனம் குளிர்ந்தது என்னவோ உண்மை தான். ஆனாலும், ஒரு வித சங்கடமான உணர்வு. “சாரி நந்து. உன்ன ரொம்பக்

“கிரிக்கெட் ஆட எது முக்கியம் நந்தனா? ஃபிட் பாடி ஆர் மைண்ட்?” “ரெண்டுமே. ஆனா, இட்ஸ் அ மைண்ட் கேம் ஃபர்ஸ்ட். கிரவுண்ட்குள்ள இருக்கற வரை அசாத்திய

கணினித் திரையில் மீண்டும் போட்டியை ஓட விட்டு, நிரஞ்சன் நீட்டிய காஃபி கோப்பையை வாங்கிக் கொண்டாள் நந்தனா. “தாங்க்ஸ் மிஸ்டர். நிரஞ்சன் கிருஷ்ணகுமார்” என்றாள், அவனைச் சீண்டும்

“பிரியா..” “என்னங்க?” அவனுக்கான உணவுடன் அவள் வரவும், “அம்மா வீட்டுக்கு வந்ததும் எனக்குக் கால் பண்ண சொல்லு” என்றான். “ம்ம், விஷயம் என்னன்னு சொல்லுங்க. நானே அத்தைக்கிட்ட

காலை சூரியன் காணாமல் போய் இப்போது நண்பகல் வானம் மேக மூட்டமாகக் காட்சி தந்தது. வெண்மையும், கருமையும், நீலமும் கலந்து நவீன ஓவியம் போலிருந்தது. பால்கனியில் காய்ந்து

அப்பத்தாதான் அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். கொஞ்சம் விளையாட்டு போலப் பேசினாலும், அது குத்தல் பேச்சுதான். பெரியவர் பேச்சு என அதைப் பெரிதுப்படுத்தாமல் கேலி போலக் கடந்து விட்டார்

சிசர் எங்கருக்கு? பாதிக் கட் பண்ணித் தாங்க போதும்” என்று கணவனிடம் நீட்டினாள். “அப்படியே மொத்த பூவையும் தலையில வைய்யி. எம் பேரன் பொண்டாட்டி கண்ணுக்கே தெரியாத