அன்பு கல்லூரி முடித்து மாதங்களாகிறது. ஆனாலும் சென்னையில்தான் வசிக்கிறான். தமிழக அரசு தேர்வாணையம் நடத்தும் தேர்வுகளுக்கான படிப்பில், பயிற்சியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருக்கிறான். இந்த ஆண்டுத் தேர்வு தேதிகள் […]
தேன்மொழி தன் ஸ்கூட்டியில் வீடு வந்தாள். “வா தேனு, வேலையா இருந்தியா? தொல்ல பண்ணிட்டேனா?” திலகவதி கேட்க, “இல்லத்த. கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு அத முடிச்சு குடுத்துட்டுதான்
அவரவர் வாழ்வு அவரவருக்கானது என்பதில் தெளிவாக இருந்தான் தர்மதுரை. “தொர மறந்துட்டான் போலத் தேனு. இன்னைக்குச் சாந்தரமா அன்பும் மாப்ளயும் வர்றேன்னு சொன்னாங்க..அப்போ ரோஜாவ விட்டுட்டு போகட்டும்”
அது வேனிற்காலம் மட்டுமல்ல, மல்லிகை மணம் வீசும் காலமும்தான். சூரியன் விரைவாகவே வெளிவந்திடும் காலமும் கூட. ஆனால், அந்தச் சூரியனுக்கும் முந்தி எழுந்து வேலைப் பார்க்க கிளம்பியிருந்தது
அந்தக் கேலி பேச்சு, அதுதான் அவனது இயல்பென்று இத்தனை வருடத்தில் அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆனாலும், கோபம் துளிர்க்க அவனை முறைத்தாள். “ஒரு பேச்சுக்கு கூடப் பார்ட்னராக்குறேன்னு
பட்டால் தீட்டிய பாதி ஓவியம் போலக் களைந்து கலையாகக் கணவனின் கண்களுக்குத் தெரிந்தாள். பட்டு வேட்டி சட்டையில் இருந்தவனை மையலாக நோக்கியது மங்கையின் விழிகள். அதில் ஈர்க்கப்பட்டவன்,
தலைவனின் கைக்குள் அடங்கி நின்றாள் தலைவி. “ஏ சிலுப்பி, நாலு தெருத் தள்ளிதான் இருக்கப் போற. தினம் ஆபீஸ்ல பார்த்துக்கப் போறோம்னு நீ தானே சொன்ன? அப்புறம்
“எழுந்திருங்க நிரஞ்சன்” ஹிந்தியில் கத்தினாள். அதே கணீர் குரலில் சுகாஸை கைக் காட்டி, “உங்களைக் கேள்வி கேட்க இவனுக்கு எந்த ரைட்ஸிம் கிடையாது” என்றாள் தீர்க்கமாக. மனைவியை
எப்போதும் மனைவியிடம் மனதைத் திறப்பான். இம்முறை அவனது மற்றொரு கண்ணான கிரிக்கெட்டை நாடினான். “நான் நெட் பிராக்டீஸ் போறேன். நீ ரெஸ்ட்…” “நானும் வர்றேன்” என்றாள் தயக்கத்துடன்,
நந்தனா இதை எதிர்பார்த்திருந்தாள் தான். ஆனாலும், கணவனிடம் இத்தனை ஆவேசத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை. அதிலும் அவன் கண்ணீர் அவளைக் கலங்கடித்தது. அவனது கோபத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள முடிந்தவளால், கண்ணீரை
