Author name: Devi Manogaran

அப்பாவை வழியனுப்பி விட்டு மீண்டும் சமையல் அறை வந்தாள். பிரபஞ்சனுக்குப் பிடிக்குமென்று பருப்புப் பாயாசம் செய்தாள். நெய்யில் தேங்காய் வறுபடும் மணமே நாவில் எச்சில் ஊற செய்தது. […]

மரகதவல்லி ஒற்றைப் பார்வையில் சூழலை கிரகித்து விட்டார். ஆசிரியர் அனுபவம் அப்படி. “பிரியதர்ஷினி” என்று அதட்டினார். “ஸ்கூல் ஒர்க் முடிஞ்சுதா அத்த? லஞ்ச் சாப்பிடுறீங்களா, எடுத்து வைக்கவா?”

அந்த டாக்டர் கிட்ட போகச் சொன்னேன், என் பேச்சை கேட்டா தானே? லீவ் போட்டு அந்தக் கோவிலுக்கு வேண்டிக்கச் சொன்னேன். என்னை யாரு மதிக்கறா? லட்சம், லட்சமாகச்

“நான் காரை வெளில எடுக்கறேன். நீ சீக்கிரம் வந்திடு வசும்மா” என்றபடி அறையின் வாயிலை நோக்கி நகர்ந்தான் வாசு. கையை நீட்டி, எட்டி அவனது சட்டையைப் பிடித்து,

“எனக்குக் கொஞ்சம் ஆபீஸ் வேலை இருக்கு வசும்மா. ரெண்டு, மூனு மெயிலிற்குப் பதில் அனுப்பணும்.” என்று அவள் முகம் பார்த்து, அவன் தயக்கத்துடன் சொல்ல, “நீங்க லீவில்

இரண்டடுக்கில் கம்பீரமாக நின்ற அந்த வீட்டை பார்த்ததுமே வசுமதிக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது. இந்தப் புது வீடு குறித்து முன்னரே அவளிடம் சொல்லி இருக்கிறான் தான், ஆனால்

அவன் விரல்கள் தோகையென விரிந்திருந்த அவளின் கூந்தலில் நுழைந்து மெல்லக் கோதிக் கொடுத்தது. அச்சுகத்தில் வசுமதிக்குக் கண்கள் சொருகியது. மெல்ல நகர்ந்து அவன் விரல்கள், அவளது நெற்றிப்

ஆளுயர கண்ணாடியின் முன் நன்றாக நிமிர்ந்து அமர்ந்து, அதில் தெரிந்த பிம்பத்தை மீண்டும் ஒரு முறை விழிகள் விரித்துப் பார்த்தாள் வசுமதி. சரிகை வேலைப்பாடுகள் மிகுந்த, இளஞ்சிவப்பு

கணவனின் கரம் மெல்ல அவள் தோளில் பதிய, தலையை உயர்த்தி, “உங்க ஃப்ரெண்ட் கிட்ட பேசாதீங்கன்னு நான் என்னைக்குமே உங்களைச் சொன்னது இல்லையே பிரபா? ம்ம், அப்படி

பிரியதர்ஷினி கண்ணைச் சுருக்கி கணவனை முறைத்தாள். “ஷாக்கை குறைங்க பிரபா. இப்போ நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு ‍இப்படி நெஞ்சுல கை வைக்காத குறையா ரியாக்ட் பண்றீங்க நீங்க?”