Author name: Devi Manogaran

அவனுக்காக மதில் கதவை திறந்து விட்ட சத்யபாமா, “டிஃபன் எடுத்து வைக்கவா பார்த்தி?” என்று கேட்டார். “நான் வெளில சாப்பிட்டு வந்துட்டேன்ம்மா” என்றான். “சரி போய் மூஞ்சி […]

கணினி மேஜை மேலிருந்த தேநீர் கோப்பையிலிருந்து மேலெழுந்த ஆவி அலைபாய்ந்து காற்றில் கலந்தது. பார்த்திபனின் பார்வை கோப்பையின் மேலிருக்க, அவன் மனமோ வேறெங்கோ அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. மாலை

“அம்மா எனக்காகக் கொஞ்சம் நகை வாங்கியிருக்காங்களாம். அதுவும் போட்டு பார்க்கணும். இரு, நான் வீட்டுக்கு போய் நகையை எடுத்திட்டு வர்றேன். அத்தைக்கும் போட்டு காட்டணும்” என்று குறிஞ்சி

தயாபரன் நேராகத் துர்காவிடம் சென்றான். “நான்தான் டைம் எடுத்துக்கோன்னு சொன்னேன் இல்லக்கா. எதையுமே நிதானமா யோசிச்சு ஒரு முடிவெடுக்க மாட்டியா நீ?” என்று அவனையும் அறியாமல் குரல்

ஒன்றரை வருடங்களுக்குப் பிறகு… அலுவகத்தில் இருந்து அவசர அவசரமாகக் கீழிறங்கினாள் வசுமதி. அங்கே அவளுக்காகக் காத்திருந்தனர் அவளுக்கு எல்லாமுமான இருவர். காரில் ஸ்டைலாகச் சாய்ந்து நின்றிருந்தான் வாதேவன்.

“வசு, வசும்மா” என்ற கணவனின் குரலில் மெல்ல கண்களைப் பிரிக்க முயன்றாள் வசுமதி. மனதில் இருந்த கலக்கங்கள் அனைத்தும் நீங்கியதும், அப்படி ஒரு நிம்மதியான தூக்கம் அவளுக்கு.

ஏர்போர்ட் வாயிலில் மனைவிக்காகக் காத்திருந்த நரேனின் முகம் கோபத்தில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. “இவ மனசுல என்ன தான், நினைச்சிட்டு இருக்கா? வரட்டும் இருக்கு” பல்லைக் கடித்தபடி வாய்க்குள்ளே

“ஆமா. ஆனா, நானும் உங்களை ரொம்பக் கஷ்டப்படுத்திட்டேன் தானே? ஐ அம் சாரி” என்று மனதார வருந்தி, உணர்ந்து சொன்னாள் வசுமதி. “எல்லாம் என் தப்பு தான்

மறுநாள் காலையில் இருந்தே அவள் வீடு பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. காவேரி இனிப்பு, காரம் என வீட்டிலேயே தயாரித்து வைத்து விட்டார். பார்கவி உடுத்த மெல்லிய ஜரிகையோடிய

அன்றைய பகல் பொழுது முழுக்க இருந்த வானிலை மாறி வானம் கருப்பு வெள்ளை, நீலம் கலந்து நவீன ஓவியனின் கை வண்ணத்தில் உயிர் பெற்றது போல அழகாகக்